Your body isn't in the way. It's leading the way!

 

Ik heb het niet zo vaak over mijn eigen proces, het proces wat ervoor gezorgd heeft dat ik ben waar ik nu ben en doe wat ik doe nu. Daar ga ik vandaag verandering in brengen! 

 

Vanaf mijn twaalfde kreeg ik te maken met angsten, helaas zit dit bij ons in de familie en stak dat op jonge leeftijd al de kop op. Ik heb jarenlang rondgelopen met stress, angst en pijn in mijn lichaam. Hierdoor heb ik veel moeten missen. Jarenlang aan onderzoeken omdat het lichamelijk leek, bleek ik uiteindelijk een angst-/paniekstoornis te hebben met als gevolg een depressie.

 

Paniek!

De paniekaanvallen kwamen steeds vaker en werden heviger. Nadat we van alles geprobeerd hadden, heb ik op advies van de arts besloten om op mijn zestiende aan de medicatie te gaan (antidepressieva). Er werd mij verteld dat ik erfelijk belast was en dat dit de enige oplossing was in dit stadium. Ik stond er absoluut niet achter maar ik zag geen andere oplossing en ik wilde mijn studie e.d. kunnen afmaken. Het eerste jaar ging dit wel goed, maar al snel kwamen de klachten terug en werd de dosis aangescherpt tot ik als een zombie over deze wereld liep, totaal afgevlakt. De arts zei dat we maar andere medicatie moesten proberen en dat was voor mij de druppel. Om weer zes weken af te bouwen (ellende), zes weken opnieuw op te bouwen (ellende), de juiste dosis vinden (ellende) en dan nog maar afwachten of het het juiste medicijn is en anders het hele verhaal weer opnieuw beginnen.

 

De druppel

Nee, dat wilde ik niet nog een keer. Het was erop of eronder, dus ik besloot helemaal te stoppen met alle medicatie en dit keer op een andere manier op zelfonderzoek uit te gaan. Er moest een andere weg zijn!

 

Ik luisterde niet naar mijn lichaam

Door de jarenlange pijnklachten zocht ik het veel buiten mezelf; ziekenhuisonderzoeken, alternatieve geneeswijzen enz. Ondanks dat ik veel geleerd heb vond ik niet wat ik zocht. Inmiddels weet ik dat het niet voldoende hielp omdat ik het buiten mezelf zocht i.p.v binnenin. Mijn lichaam wilde mij iets vertellen en ik vertikte het ernaar te luisteren, in ieder geval niet op de juiste manier. Ik deed dat met frustratie, boosheid, afzetten i.p.v zachtheid, mildheid, liefde en compassie waar mijn lichaam zo naar verlangde. 》》》Luisteren naar het fluisteren van je lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen《《《 Ons lichaam weet exact wat goed voor ons is, de kunst is ernaar te luisteren en erop te durven vertrouwen.

 

En toen... 

Alles wat ik gedaan en geleerd heb is niet in het kort te beschrijven, maar waarom ik dit met jullie deel is omdat ik nu weet dat het ook anders kan. 

Ik kwam erachter dat ik geen genoegen hoefde te nemen met dat nu eenmaal erfelijk belast ben. Ik ben uit de slachtofferrol gestapt en begon in te zien dat ik een cirkel zat met een negatief gedachtepatroon. Negatief denken brengt negatieve gevoelens met zich mee, negatieve gevoelens negatieve gedachten en uiteindelijk lichamelijk klachten als gevolg.

 

Wapenstilstand 

Ik heb vrede kunnen sluiten met de situatie, ik heb vrede kunnen sluiten met mijn lichaam ook al werkt het niet altijd zoals ik zou willen en is mijn lichaam nogal alert. Zodra er maar iets speelt, merk ik dit als eerste aan mijn lichaam. Maar hé! Dat heeft ook zo zijn voordelen, mijn alarmbel gaat direct af als ik iets doe wat niet goed voelt of over een grens heen ga.

 

Door me steeds meer te richten op wat mij motiveert en inspireert, waar ik blij van word en waar ik dankbaar voor ben, begonnen er weer positieve gevoelens te komen en je raadt het al... positieve gevoelens trekken positieve gedachten aan en andersom. 

 

Mijn pad als mijn eigen bewijs

Wat is het fijn om geen slachtoffer meer te zijn maar zelf de verantwoordelijkheid over mijn leven te kunnen nemen en mezelf te kunnen coachen.

 

Losgekomen van al het moeten, de eisen die ik mezelf stelde en het voelen van de druk van de maatschappij durf ik steeds meer mijn gevoel te volgen.  

 

Ik heb zoveel geprobeerd door de jaren heen om uiteindelijk te komen waar ik nu ben. Ik zie mijn eigen pad als bewijs, daarom heb ik zoveel vertrouwen in wat ik doe. Natuurlijk is dit een heel proces maar ik heb hier mijn eigen methode van gemaakt en waar ik helemaal achter sta en andere mensen mee mag en kan helpen. Hoe gaaf is dat? 

 

Ik ben inmiddels drie jaar medicijnvrij en volg geen therapieën meer. Ik had nooit gedacht dat dit me zou lukken. Want tja... ik was nou eenmaal erfelijk belast. Ik geloof dat wij allemaal een kracht in ons hebben om patronen te kunnen doorbreken.

 

Als wij denken dat er geen uitweg meer is, betekent dit alleen maar dat wij hem niet zien. Ik ben dankbaar dat ik hier nu anderen bij mag helpen. 

 

Voor vandaag de vraag...

Welk verhaal vertel jij jezelf en de wereld en welk verhaal wil jij kunnen vertellen?