The universe has your back!

 

Ik vind het best spannend deze blog te delen! Toch heb ik besloten het te doen. We zijn allemaal mens met onze eigen uitdagingen en als we die kwetsbaarheden durven te laten zien kunnen we mooie verbindingen maken.

 

Life is what happens to you while you’ re busy making other plans – John Lennon
Oud & nieuw 2018/19. Mijn partner en ik hebben de traditie om ieder jaar met oud & nieuw een vuurpijl te kopen en hier een briefje aan vast te maken met onze intenties en wensen voor het nieuwe jaar. Bij mij speelde er al een tijdje een kinderwens, bij mijn partner kwam dit wat later. Die nacht toen we de vuurpijl afstaken zei hij dat hij er ook klaar voor was.

Een aantal maanden later (3 mei 2019) was onze trouwdatum. Ik wilde voor die tijd niet stoppen met de pil omdat ik bang was dat ik geen controle meer zou hebben over mijn cyclus en daar op de bruiloft last van zou hebben. Daarom besloten we het uit te stellen tot na de bruiloft. 3 mei zijn we getrouwd en 5 mei stopte ik met de pil. Ik had het allemaal uitgedacht en mijn hele leven erop ingericht. Het ging zelfs zo ver dat ik twijfelde of ik mijn opleiding wel moest starten in oktober want tja… wie weet. Wat ben ik nu blij dat ik dat wel gedaan heb!

 

Nu zit ik hier met mijn diploma, met werk, met klanten, zonder kind. Daar ben ik oké mee want wat was het waardevol! De opleiding, de mensen die ik heb leren kennen, de enorme stappen die ik met mijn bedrijf heb kunnen zetten maar ook zeker de stappen die ik op persoonlijk vlak heb kunnen maken. Levensveranderend!

 

Maar toch is het vreemd… Ik had er niet over nagedacht dat het zo anders zou lopen dan dat ik gepland had. Ik had er nooit over nagedacht dat er een kans bestond dat het lang zou kunnen duren of het niet zou lukken. Naïef misschien…

 

Twijfels…
Toen mijn cyclus uitbleef en later onregelmatig werd, besloot ik naar de huisarts te gaan. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Het enige wat ik hier zocht was de bevestiging dat mijn lichaam werkte zoals het hoort te werken. Dit bleek niet helemaal het geval te zijn. Niets ernstigs maar er werd ons wel het advies gegeven om een hormoonbehandeling te starten. Ik voelde direct heel sterk dat ik dit niet wilde. We waren nog niet eens zo heel lang bezig. Ik wilde mijn lichaam de tijd geven. Is dat ondankbaar? “Wil je dan wel écht kinderen en is je wens dan wel echt zo groot”, zou men zich kunnen afvragen. Ik heb alle respect voor vrouwen die dit proces in durven te gaan, maar voor mij voelde het (nog) niet goed.

 

Zoals jullie van mij weten geloof ik in de nauwe wisselwerking tussen lichaam en geest en zie ik lichamelijke klachten als signalen. De signalen geven aan dat iets gehoord of gezien wil worden. Destructieve gedachten, oude patronen/overtuigingen, onverwerkte emoties… Door hier niet naar te luisteren en direct met hormoonbehandelingen te starten forceerde ik naar mijn gevoel iets. Wat wil mijn lichaam mij duidelijk maken? Wat wil deze situatie mij duidelijk maken?

Vrij snel kwam ik erachter dat hier nog stukken om aandacht vroegen. Eerst ben ik mij gaan verdiepen in voeding en leefstijl en daarna ben ik aan de slag gegaan met mijn interne uitdagingen. Ik kwam erachter dat onder andere angst en weerstand een belangrijke rol spelen. Door middel van gedachtekracht, affirmaties, meditaties e.d. lukt het me steeds beter om dichterbij die stukken te komen.

 

Alles wat ik zoek, zit binnenin mezelf
In één van mijn meditaties vroeg ik het universum, mijn innerlijke kracht om een teken. Een seintje/teken om mij meer duidelijkheid te geven en mij de juiste kant op te sturen. Ik gebruik graag de termen universum/innerlijke kracht maar dit is net wat voor jou prettig voelt. Licht, liefde, god… ?
Omdat ik veel werk met gedachtekracht vind ik het prettig om beroep te kunnen doen op mezelf (mijn innerlijke kracht).

Na de meditatie liep ik naar de keuken, pakte mijn mobiel en zag dat iemand van mijn opleiding een filmpje had gestuurd genaamd ‘The universe has your back’, wat ik op zich al een mooi antwoord op mijn vraag vond. Later die week keek ik het filmpje en vielen zoveel dingen op zijn plek. Het voelde als een bevestiging dat ik op de goede weg zit. Dit is wat ik al maanden voel, wat ik probeer uit te leggen aan mijn omgeving maar wat niet iedereen begrijpt.

 

Ik geloof in de kracht van mijn lichaam, ik geloof in mijn innerlijke kracht, ik geloof in de kracht van leefstijl, gedachtekracht en bovenal: dat het leven een plan met ons heeft. Dat datgene gebeurt waar wij iets van te leren hebben. Op het moment dat we er middenin zitten is dat lastig te zien maar uiteindelijk wanneer je uit zo een situatie komt kun je denken; ik heb ervan geleerd en het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Ik had alle uitdagingen die ik ben tegengekomen niet willen missen omdat ik dan nooit zou zijn gekomen waar ik nu ben.

 

Ik heb o.a. geleerd dat het leven zich niet laat plannen, dat wij mensen denken controle te hebben maar dit in de praktijk zelden zo is. Ik heb weer geleerd dat in het hier en nu leven zo belangrijk is, zonder teveel achterom of vooruit te kijken. Nu is waar het gebeurt… Ik heb praktische dingen geleerd over hormonen, voeding en leefstijl. Ik heb veel geleerd over het vrouwelijk lichaam, de cyclus en over vrouwelijke kracht. Leven naar je cyclus, leven met de cyclus van de maan, naturepower (hier zal ik nog eens een aparte blog over schrijven). Ik heb geleerd hoe belangrijk het voor mij is om op mezelf te vertrouwen. Een onvoorwaardelijk vertrouwen in mijn lichaam, in mijn kracht en hier steeds weer naar terug te gaan op de momenten dat mijn hoofd mij aan het twijfelen brengt. Ik heb geleerd om de band met mijn lichaam te herstellen, dankbaar te zijn voor alles wat ik al wel heb, mee te gaan met de stroom van het leven en nog zoveel meer. Daarnaast heb ik ook nog eens prachtige dingen mogen meemaken en bijzondere mensen leren kennen.

 

Er is altijd een keuze
Waarom ik dit met jullie deel is niet omdat ik nou zo graag wil delen dat het mij nog niet gelukt is zwanger te raken, maar dat er voor elke situatie in je leven een keuze is hoe je er mee om gaat. Ook al voelt het niet zo, je hebt altijd een keuze. In dit geval gaat dat over een kinderwens maar het kan om ieder andere situatie gaan.

 

Aan het einde van het filmpje zei Gabrielle Bernstein: ‘Ik kon geen moeder worden omdat ik nog te leren heb eerst een moeder voor mezelf te worden. Vanuit daar kan ik mijn kind pas meegeven wat zo belangrijk in het leven is. De tranen stonden in mijn ogen, dit is wat ik al die tijd al voel. Hoe kan ik een ander onvoorwaardelijke liefde geven als ik zo streng voor mezelf ben?  

 

Nogmaals, dit is mijn pad, mijn weg en dit voelt voor mij goed maar ik heb niets tegen hormoonbehandelingen. Ik zeg ook niet dat deze filosofie in plaats van medicatie gebruikt zou moeten worden. Het is vooral ondersteunend en kan goed werken naast het nemen van medicatie. Of ik deze keuze ooit zal maken, zal moeten blijken.