Wat is dat toch met het begrip ''coach''?

 

Van de week was ik in het ziekenhuis voor een controle afspraak, de beste mevrouw in witte jas vroeg me wat voor werk ik doe. Nou mevrouw, ik schrijf... en ik ben coach. Ik krijg het bijna mijn strot niet uit, coach dus... 

 

Tegenwoordig noemt iedereen zichzelf coach. Iedereen kan zichzelf ook coach noemen, het is tenslotte een onbeschermd beroep.

 

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg absoluut niet dat wanneer een coach gecertificeerd is, het per definitie een goede coach is en ik zeg ook niet dat een coach die niet gecertificeerd sowieso slecht is. Sterker nog, in mijn jarenlange zoektocht ben ik mensen tegen gekomen met de meest interessant klinkende opleidingen die er geen zak van snapte en mensen zonder opleiding die mijn leven veranderd hebben. Het is niet zwart of wit.

 

Wat ik dan wel weer erg belangrijk vind, is ervaring: practice what you preach!

 

Kun je iemand leren zwemmen wanneer je zelf nooit gezwommen hebt?

Praktisch misschien wel, maar gevoelsmatig?

 

Ja, ik heb ook wat papiertjes op zak, maar ik zal je eerlijk vertellen; de helft van wat ik in mijn opleidingen geleerd heb, gebruik ik niet in mijn trajecten. Ik werk niet graag volgens het boekje, maar op gevoel.

 

Natuurlijk blijf ik me ontwikkelen en verder leren, maar dat doe ik niet voor de papiertjes, dat doe ik voor mijn eigen ontwikkeling 

 

Het is jammer dat het begrip "coach" een negatieve lading krijgt. Het maakt allemaal niet zoveel uit hoe je het noemt; sociaal pedagogisch hulpverlener, stroomtaalcoach, praktijkopleider, ervaringsdeskundige, mens...

 

Ik zal nooit mijn best doen iemand te overtuigen bij mij te komen en zeker niet met papiertjes zwaaien (daarom ben ik ook erg slecht in marketing) Ga asjeblieft naar iemand bij wie je je prettig voelt, of dat nu een erkend psycholoog is of de buurvrouw