Eerlijke wolk

 

Deze week heeft Prenatal haar naam veranderd in 'postnatal' om aandacht te vragen voor dit onderwerp. Een roze wolk is niet voor iedereen van zelfsprekend. Daarom deze blog.

 

Kwetsbaar moederschap

In mijn reis van zwangerschap, bevallen en het nieuwe moederschap heb ik jullie meegenomen in mijn meest kwetsbare en eerlijke verhalen over deze onderwerpen. Een tijdje geleden schreef ik deze blog. De actie van de Prenatal gaf mij het laatste zetje. Weg met die taboes! Het moederschap is niet altijd makkelijk! 

 

Vind jij jezelf een leuk persoon?

Ik ben het zat, ik zit erdoorheen. Ondertussen hoor ik mijn eigen oordelen in mijn zere hoofd galmen. ''Ha! En jij geeft cursussen in mindset en gedachtekracht?'' Betekent dat dat ik het altijd moet kunnen toepassen? Nee, ik ben ook maar mens. Ik loop naar de keuken om een kop thee voor mezelf te zetten en precies op zo'n dag kom ik zo'n rottheezakje tegen met de vraag: ''vind jij jezelf een leuk persoon?'' (normaal zijn die theezakjes best leuk, maar vandaag vind ik het niks). Nou nee! En trouwens, wat houdt dat in vredesnaam in... een leuk persoon zijn? 

 

Ik ben momenteel moe, ik kom nergens aan toe en ik heb weinig tijd voor mezelf. Maakt me dat een leuk persoon? Nee, ik ben overprikkeld, sacherijnig en soms egoïstisch, ik moet wel want anders barst ik in tranen uit. 

 

Hangbuikje

Ik wil een hoop dingen anders. Ik wil sporten zodat ik eindelijk dat hangbuikje eraf kan krijgen dat ik heb overgehouden na mijn bevalling, maar mijn lichaam besluit anders. Zodra ik net iets teveel doe, lig ik een week plat met bekkeninstabiliteit. Top... 

 

Mijn cyclus (als ik het überhaupt al een cyclus mag noemen) duurt gemiddeld tussen de 35 en 45 dagen, mijn hormoonmonsters staan dus regelmatig op standje oorlog en van een eisprong is nog steeds geen sprake. Dus nee, ik kan wel stellen dat ik nog niet volledig hersteld ben. Wanneer ik hiermee naar de gynaecoloog ga, krijg ik het bericht: '' maar mevrouw, u wilt op moment toch niet zwanger raken, dan heeft u die eisprong toch helemaal niet nodig?'' De irritatie betreft de gezondheidszorg in Nederland loopt hoog op. Ik begin driftig met het typen van een mail waarna ik halverwege besluit hem maar weer te deleten. Net alsof ze dit serieus gaan lezen en er ook nog iets mee gaan doen... en trouwens, ik heb hier helemaal de energie niet voor! 

 

Twijfels

Inmiddels is het om precies te zijn 15.45, mijn huis is een puinhoop, ik loop nog in mijn pyjama en worstel me met dikke ogen van het huilen door een berg was heen. Lev heeft vandaag alles bij elkaar welgeteld 30 minuten geslapen. De twijfels slaan toe: doe ik het allemaal wel goed? Kan ik het wel aan? Al die verantwoordelijkheid... 

 

Ik ben moe, moeier, moeder. De stilte van een half uurtje slaap is hemels. Eindelijk even rust! Al snel wordt hij krijsend wakker. Het is weer zover, ik raap mezelf vermoeid bij elkaar, hijs mezelf naar boven om er weer met liefde voor hem te kunnen zijn. 

 

Ik wil het zo graag goed doen, maar soms weet ik niet hoe. Zie het als een kruispunt, in plaats van een kant te kiezen en te zien wat ervan komt, ga ik op zo'n dag midden op dat kruispunt zitten met mijn armen over elkaar: boos, verdrietig, gefrustreerd en misschien zelfs een beetje bang.

 

Naast alle perfecte kiekjes op social media is dit ook moederschap. Om precies te zijn moederschap van een kindje wat tandjes krijgt. 

 

Superhelden!
Inmiddels lees ik deze blog terug nadat ik goed geslapen heb en uitgerust ben. De wereld ziet er compleet anders uit. Mijn hangbuikje is het bewijs van wat mijn lichaam voor elkaar heeft gekregen: een wonder in mijn buik laten groeien tot een prachtig, lief, vrolijk en volmaakt mensje. Wat ben ik daar dankbaar voor! Natuurlijk wil hij liefde en aandacht wanneer hij pijn heeft, hij heeft ons nodig. Wij zijn zijn superhelden. Soms weet ik niet waar ik het vandaag moet halen, maar hoe moe en overprikkeld ik ook ben, steeds weer vind ik de liefde om voor dit mannetje te zorgen. Na die donderwolk, breekt de zon door en brengt hij die glimlach terug op mijn gezicht. 

 

Ik ben één van de meest belangrijke personen in zijn wereld en wat doe ik? Ik maak mezelf voor rotte vis uit omdat ik het perfect wil doen. Het enige wat hij nodig heeft is mijn aandacht en liefde (en oké... af en toe eten en een schone luier). Ik ben zes maanden geleden bevallen. Ik mag nog zoeken, ik mag onzeker zijn, moe zijn, ik mag nog net iets te dik zijn, ik mag soms boos, verdrietig of bang zijn. Hij ontdekt zijn nieuwe wereld, maar ik ook. Hij is niet alleen geboren, maar ik ook, als moeder. 

 

Ik doe mijn stinkende best en of ik nou wel of geen leuk persoon ben, ik weet zeker dat ik de beste moeder ben voor dit kind. Dus theezakje... leuk of niet, ik rock dit en daar ben ik trots op!