Blog alert!
Er is zoveel te doen in het leven, zoveel te ontdekken, te leren, te groeien en te beleven. Maar kun je ook stilstaan wanneer dit nodig is?
Vandaag is Lev voor het eerst een wenochtendje naar een gastouder. Moederschap is een levenslange les in loslaten… Ik voelde aan alles dat dit voor ons beide een gezonde keuze is. Ondanks dat ik er absoluut achter stond, maakte dit gevoel van loslaten een hoop bij me los. Niet omdat ik er nou perse zoveel moeite mee heb om Lev een dagje naar een gastouder te brengen, maar omdat het symbool staat voor het leven als moeder, deze kwetsbare positie. Altijd zal ik geconfronteerd worden met deze les in loslaten. Soms gaat het leven harder dan ik, groeit hij sneller dan ik doorheb en is hij ineens op dat punt waarvan ik het nog even voor me uit geschoven had. Dat is ook goed… Hij komt hier niet op aarde om zijn leven lang bij mij op schoot te zitten. Hij komt hier om zijn eigen avonturen aan te gaan. Natuurlijk ben ik er voor hem wanneer het nodig is, maar pasgeleden las ik ergens zo mooi: je moet je kinderen niet vleugellam maken. Zo is het! Hij mag leren vliegen en ik vang hem op als hij valt.
Ik merk dat ik nu sterk de neiging heb om alles weer op te pakken: werk, opleiding, sociale contacten, netwerken en ga zo maar door. Opzich niet erg, maar ik wil meteen alles. Het geeft me een gevoel van onrust, want er is zoveel wat ik nog wil doen. Waar moet ik beginnen?
Pasgeleden zei iemand: ‘’Maartje, geniet van deze periode, want je krijgt dit nooit meer terug en er komt een dag dat je aan deze periode terug denkt en beseft hoe waardevol het was’’
Ergens realiseer ik dit nu natuurlijk ook al, maar ook speelt er de vraag: ‘’er is toch meer dan alleen moederschap?’’
Deze dagen realiseer ik hoe langer hoe meer dat stilstaan soms de grootste groei is die je kunt maken. Durf je ook stil te staan? Durf je te voelen wat je voelt? Durf je het moment ten volste te ervaren? Durf je om je heen te kijken en te zien wat er allemaal al IS?
Nadat ik Lev vanmorgen weg bracht, ben ik thuis yoga gaan doen. Daarna deed ik een tarotlegging. Dit gaf mij antwoorden die ik ergens al wel wist, maar het zo voor me zien liggen was precies wat ik nodig had.
Je krijgt wat je aantrekt. Met alle dingen die ik wil, geef ik mezelf onbewust signalen af, zoals dat ik niet goed genoeg zou zijn zoals ik nu ben, dat ik alleen iets waard ben wanneer ik weer een succesvol bedrijf run enz… Onzin natuurlijk (weet ik met mijn verstand), maar toch handel ik ernaar. Het is tijd voor het grote loslaten: loslaten van wie ik denk te moeten zijn, loslaten van alle ideeën die ik daarover heb. Juist dit zal die transformatie geven waarna ik op zoek ben.
Soms ben ik een wandelend hoofd met al mijn ideeën over wat goed voor me zou zijn. Juist al die ideeën geven onrust, een slechte gewoonte die mijn leven negatief beïnvloed.
Wat ik een ontzettende eye- opener vond in de legging is de vraag: ‘’kun je het geduld opbrengen om te wachten in een periode van groei?’’ Ik heb zaadjes geplant, deze zijn aan het groeien, maar kan ik een het geduld opbrengen om erop te wachten? De kracht vinden om iets de tijd te geven zonder het kapot te maken met haast en temperamentvol handelen. Ik heb iets gemanifesteerd, ik heb geïnvesteerd en nu is het wachten. Wanneer ik het geduld op kan brengen, zal dit me een liefdevolle ontmoeting met mezelf brengen, met mijn gevoel. Vanuit daar zal ik precies weten welke stappen ik mag gaan zetten. Wanneer ik weer in verbinding kom met mezelf, zal ik mijn hoofd/verstand niet nodig hebben bij alle keuzes die ik nog wil maken, dan komt er op mijn pad wat goed voor me is en zal ik voelen dat het de juiste keuze is.
En in de tussentijd hoeft dat wachten natuurlijk geen wachten te zijn. Hier en nu geniet ik van het moment en later is later!