Your body isn't in the way. It's leading the way!

 

 

Vanaf mijn twaalfde kreeg ik te maken met angsten. Helaas zit dit bij ons in de familie en stak dit op jonge leeftijd al de kop op. Ik heb jarenlang rondgelopen met stress, angst en pijn in mijn lichaam. Hierdoor heb ik veel moeten missen. Jarenlang aan onderzoeken omdat het lichamelijk leek, bleek ik uiteindelijk een angst-/paniekstoornis te hebben met als gevolg een depressie.

 

Paniek!

De paniekaanvallen kwamen steeds vaker en werden heviger. Ik probeerde van alles, maar niets leek te helpen. Op advies van de arts besloten we te starten met antidepressiva. Ik was toen zestien. Er werd mij verteld dat ik erfelijk belast was en dat dit de beste oplossing was. Ik stond er niet achter, maar ik voelde me wanhopig en zag geen andere oplossing. Ik wilde mijn studie kunnen afmaken en net als mijn vriendinnen experimenteren en lol trappen.

 

Het eerste jaar ging dit redelijk goed, maar al snel kwamen de klachten terug en werd de dosis opgehoogd. Zo hoog dat ik totaal afgevlakt raakte. Geen paniek, maar ook zeker geen geluk.

 

De arts stelde voor andere medicatie te proberen. Dit was voor mij de spreekwoordelijke druppel. Zes weken afbouwen (ellende), zes weken opnieuw opbouwen (ellende), de juiste dosis vinden (ellende) en dan nog maar afwachten of het het juiste medicijn is om in het ergste geval weer van voor af aan te beginnen.

 

De druppel

Nee, dat wilde ik niet nog een keer. Het was erop of eronder, dus ik besloot met alle medicatie te stoppen en het anders aan te pakken. Er moest een andere weg zijn!

 

Ik luisterde niet naar mijn lichaam

Door de jarenlange pijnklachten zocht ik het vaak buiten mezelf; artsen,  ziekenhuisonderzoeken, alternatieve geneeswijzen, diëten en ga zo maar door. Ondanks dat ik hier veel van geleerd heb, vond ik niet wat ik zocht.

 

Inmiddels weet ik dat het niet voldoende hielp omdat ik het buiten mezelf zocht i.p.v. binnenin. Mijn lichaam wilde mij iets vertellen en ik vertikte het ernaar te luisteren. Ik was boos en gefrustreerd terwijl mijn lichaam schreeuwde om zachtheid, mildheid, liefde en compassie.

》》》Luisteren naar het fluisteren van je lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen《《《

Ons lichaam weet exact wat goed voor ons is, de kunst is ernaar te luisteren en erop te durven vertrouwen.

 

En toen... 

Alles wat ik ben tegen gekomen in mijn reis, is niet in het kort te beschrijven. Waarom ik dit met jullie deel is omdat ik nu weet dat het ook anders kan. Ik kwam erachter dat ik geen genoegen hoef te nemen met dat ik nu eenmaal erfelijk belast ben. Ik ben uit de slachtofferrol gestapt en begon langzaam in te zien dat ik mij in een negatieve cirkel bevond. Negatief denken brengt negatieve gevoelens met zich mee, negatieve gevoelens negatieve gedachten en met uiteindelijk lichamelijke klachten als gevolg.

 

Wapenstilstand 

Inmiddels heb ik vrede kunnen sluiten met mijn lichaam. Mijn lichaam is een soort alarmbel. Zodra er iets speelt, merk ik dit als eerste aan mijn lichaam, maar hé! Dit heeft ook zo zijn voordelen, mijn alarmbel gaat direct af als ik iets doe wat niet goed voelt of over een grens heen ga.

 

Door me steeds meer te richten op wat mij motiveert en inspireert, waar ik blij van word en waar ik dankbaar voor ben, begonnen er weer positieve gevoelens te stromen en je raadt het al... positieve gevoelens trekken positieve gedachten aan en andersom. 

 

Mijn eigen pad als bewijs

Wat is het fijn om geen slachtoffer meer te zijn, maar zelf de verantwoordelijkheid over mijn leven te kunnen nemen en mezelf te kunnen coachen.

 

Losgekomen van al het moeten en de eisen die ik mezelf stelde, durf ik steeds meer mijn gevoel te volgen.  

 

Ik heb zoveel geprobeerd door de jaren heen om uiteindelijk te komen waar ik nu ben. Ik zie mijn eigen pad als bewijs, daarom heb ik zoveel vertrouwen in wat ik doe. 

 

Ik ben inmiddels al jaren medicijnvrij en heb geen afhankelijkheidsrelaties meer met hulpverleners. Ik had nooit gedacht dat dit me zou lukken, want tja... ik was nou eenmaal erfelijk belast. Ik geloof erin dat wij allemaal de kracht in ons hebben om patronen te kunnen doorbreken.

 

Als wij denken dat er geen uitweg meer is, betekent dit alleen maar dat wij hem niet zien. Ik ben dankbaar dat ik hier nu anderen bij mag helpen. 

 

2017